Bij moeder op schoot in de auto?

Gisteren waren de kinderen dwars. Ik moest er even uit, even wat anders aan het hoofd. Mijn man was thuis dus kreeg ik gelukkig even die ruimte.
Na een fijne fietstocht en met een leeg hoofd ging ik weer terug naar huis.

En toen...
En toen werd in één klap mijn hoofd weer vol. Dit keer niet door iets van mezelf maar door iets waar ik me echt over verbaasde, ik werd er gewoon boos van. Ik reed langs het benzinestation en toen zag ik het. Er kwam een gezinsauto het terrein van het benzinestation afrijden. Twee fietsen achterop en een dakkoffer op het dak. Die gaan lekker op vakantie dacht ik nog. En toen zag ik het. Voorin, bij moeder op schoot zat een kind. Ik was daar zo verbaasd over. Ik werd er ook boos om, waarom hou je je kind op schoot. Ten eerste is het gevaarlijk, ten tweede is het niet nodig. Er zijn tal van veilige stoeltjes om je kind in te vervoeren. Ik ben daar misschien wel erg streng in, maar ik vind het belangrijk dat mijn kinderen veilig vervoerd worden. Stel dat we een ongeluk krijgen, dan wil ik niet mijn kind verliezen doordat ik het niet veilig heb vastgezet.
Wat heeft deze moeder bewogen haar kind op schoot te nemen in de auto. Misschien wil het kind wel niet vast? Misschien was het kind wel ontroostbaar en wilde het graag bij moeder op schoot? Misschien moest het kind wel borstvoeding? Misscien moesten ze nog maar een klein stukje? Goed, ik kan blijven raden waarom, maar daar zal ik nooit achter komen. Maar het bleef bij mij hangen omdat ik het gewoon niet begrijp.....

Vroeger
Vroeger was het heel gewoon. Ik weet nog dat we zonder gordel op de achterbank zaten. Er waren geen gordels, laat staan kinderzitjes. Vroeger stond je tussen de twee voorstoelen in met je ouders te kletsen. Op een gegeven moment kwamen er gordels achterin en moesten die om. Tegenwoordig zijn er verschillende kinderzitjes die je  verplicht bent te gebruiken. Ik ben daar altijd streng in, omdat ik mijn kinderen veilig wil vervoeren. Maar er zijn dus mensen die daar duidelijk anders over denken.

Hoe vervoeren jullie je kind in de auto? Altijd in een stoeltje of soms stiekem wel een niet? (Ik zal je er niet om veroordelen, want uieindelijk moet iedereen doen wat ze zelf willen).

Het letter-, cijfer-, kleuren- en vormenwinkeltje?

Het begon met "Het letterwinkeltje" van opa Brom, toen kwamen er een cijferwinkeltje, een vormenwinkeltje en een dierenwinkeltje en nu is er een nieuwe winkel onderweg in de winkelstraat.
Ik heb het hier over een serie boeken van Marianne Busser en Ron Schröder. Ik vind het erg leuke boeken. Het leert kinderen hoe het werkt met letters, cijfers en kleuren. De boekjes zijn geschreven op rijm en dat spreekt altijd aan. Je kunt dan voorlezen met veel meer intonatie wat kinderen erg leuk vinden.
Zelf heb ik "Letterwinkeltje" en het "cijferwinkeltje" in mijn bezit. Ik lees ze graag voor aan de kinderen. Van de bibliotheek hebben we inmiddels het kleurenwinkeltje geleend.

Maar elke keer als ik de boekjes lees vraag ik me af of het ook rendabel zou zijn om een eigen letterwinkeltje of cijferwinkeltje op te starten. In de verhaaltjes lopen de winkeltjes goed. Maar vooral hebben de eigenaren plezier in hun werk. Elke keer denk ik weer zou het iets voor mij zijn om dit op te starten, mijn eigen letterwinkeltje. Of misschien een combinatie van 4 dingen: letters, cijfers, kleuren en vormen. Zou ik klanten trekken met zo 'n winkeltje? Ik denk het niet, ik denk dat het altijd bij dit idee in mijn hoofd zal blijven. Maar ach, dromen mag, toch.......?

Update: hoe gaat het nu met mij!

Eigenlijk kan ik hier heel kort over zijn en het in 1 woord omschrijven: Goed!

Maarja met dat ene woordje heb ik natuurlijk nog geen blogpost geschreven, dus wil ik het wat uitgebreider doen.

Zoals ik al schreef het gaat goed met mij. De keuze om te stoppen met werken is zeker een goede keuze geweest. Al mis ik het wel om aan het werk te zijn, maar het werk als juf mis ik niet, dat was voor mij echt te stressvol. Dat ik het werk niet mis bevestigd voor mij dat de keuze goed geweest is.

In huis heb ik nu een goed ritme gevonden en merk ik dat ik naar de kinderen toe rustiger ben. Dit doet mij en de kinderen goed. Ze hebben er echt onder geleden en ik ben blij dat ik ze nu de aandacht kan geven die ze nodig hebben en verdienen.

Ik ben inmiddels ook alweer wat stapjes verder in mijn traject naar een nieuwe baan. Ik ben er nu wel achter dat ik niets meer in het onderwijs wil doen. Waar ik eerst nog dacht aan activiteitenbegeleider of iets anders in die hoek denk ik dat dat het ook niet gaat worden. Verder ben ik bezig met het verfijnen van mijn elevator pitch en ga ik mijn CV maken. Ook ga ik kijken of ik stages kan lopen om me te verdiepen in verschillende beroepsgroepen. In eerste instantie zal dat iets administratiefs zijn. Van daaruit gaan we weer verdere stappen maken richting een nieuwe baan.

Voor nu geniet ik echt ontzettend van de kinderen en het gezinsleven. Ik werk nu aan mezelf en ben er dankbaar voor dat ik die mogelijkheid heb gekregen. Langzaamaan komt alles op zijn pootjes terecht en ga ik met vertrouwen de toekomst in!

Voor deze schatjes doe ik het allemaal en weet ik dat het goed is!