beye, beye 2015

"Ik hoop dat 2015 voor mij een jaar wordt met nieuwe kansen waarvan ik gelukkig word en waardoor ik ook weer gelukkig met mijzelf word!"
Zo eindigde ik eind vorig jaar mijn eerste blogpost sinds jaren en de laatste blogpost van 2014. Ik hunkerde naar een nieuwe start, ik zat in de put en hoopte vurig dat 2015 een beter jaar zou worden. Want 2014 was niet mijn beste jaar.

Of dit me gelukt is ga ik nu met jullie delen. Want 2015 was een pittig jaar, maar ik kijk er met een beter gevoel op terug dan destijds op 2014.

In januari heb ik het besluit genomen om te stoppen met mijn werk als kleuterjuf. Een moeilijk besluit. Hier kun je daar meer over lezen. Ook al wist ik dat het beter was voor mij en voor mijn gezin, ik liet ook iets achter. Ik had er keihard voor geknokt om dit te bereiken en dat vond ik moeilijk om op te geven. Maar het kon echt niet langer op deze manier. En nu, bijna een jaar later, weet ik dat het een hele goede beslissing is geweest. Het werk slokte me op en nu kan ik me meer richten op mijn gezin. Ook kan ik me richten op wat ik leuk en belangrijk vind. Ik ben er in dit jaar ook achter gekomen dat ik niet alleen gestopt ben omdat het me teveel was. Gaandeweg kwam ik er ook achter dat ik niet mee kon en wilde met het onderwijssysteem van nu. Het resultaatgerichte. Bij de kleuters horen kinderen te leren door spel en dat zag ik steeds minder terug. Als een kind slecht scoorde op de citotoets moest daar een plan voor gemaakt worden om beter te scoren (ja, ook bij de kleuters.......). Ik was dus ook veel RT aan het geven. Dit strookte met wat ik belangrijk vind voor kinderen. Ik wil hier niet te lang bij stilstaan, maar dat maakte uiteindelijk ook dat ik mijn plezier in het werk verloor. Maar wat nu belangrijk is, is dat ik gelukkig ben met mijn keuze en dat ik door deze keuze veel nieuwe dingen heb meegemaakt en geleerd, ook over mezelf.

In februari was daar dan het moment van afscheid nemen. Voor mij met een traan en een lach. Ik heb deze maand nog veel werk achter de schermen op school verricht en kon met een goed gevoel afscheid nemen. Vlak voor de voorjaarsvakantie nam ik afscheid en het eerste weekend gingen we even weg met ons gezin. Als afsluiting van een moeilijke periode en als start van een nieuw begin. Het was heerlijk.

In de maanden daarna ben ik tot rust gekomen en gestart met een traject op zoek naar een andere baan. Dit traject kreeg ik mee bij mijn vertrek uit het onderwijs. En het heeft me veel gebracht! Het is een stukje verwerking geweest, een stuk aan mezelf werken en kijken wat ik wil en een stuk begeleiding bij het solliciteren. Het heeft me helaas nog geen nieuwe baan opgeleverd, maar dat vind ik niet erg. Voor mij is het belangrijkste dat ik mijn vorige baan achter me heb kunnen laten, iets wat me meer moeite heeft gekost dan ik verwacht had. Verder heb ik een psychologische test gehad om te kijken waar mijn talenten liggen, ik ben bij een stylingcoach geweest voor kledingadvies, ik heb een workshop persoonlijke presentatie gevolgd en ik heb met mede werkzoekenden ervaringen gedeeld en veel geleerd over solliciteren en netwerken. Ik heb met leuke mensen gesproken en veel geleerd! Helaas is mijn traject nu afgesloten en moet ik het zelf gaan doen. Iets wat me zeker gaat lukken!

Verder heb ik dit jaar aan mezelf gewerkt en heb ik veel met de kinderen kunnen doen en dat vond ik erg fijn. Ik heb dingen op kunnen pakken die anders waren blijven liggen (opruimen, plannen, contacten met anderen, etc).

En dan is het nu alweer bijna 2016. Ik ben benieuwd wat er op mij te wachten staat in het nieuwe jaar. Ik kijk met een goed gevoel terug op 2015 en ik ga met veel vertrouwen 2016 tegemoet! Kom maar op 2016! Ik hoop dat 2016 me een nieuwe, leuke baan gaat geven en dat ik nog meer zelfvertrouwen zal krijgen! Ik hoop op een jaar met veel geluk en plezier. En dat wens ik jullie ook toe!

Update!

Hier een kleine update over hoe het met mij, of eigenlijk met ons gaat.

Het zijn hectische weken geweest bij ons thuis. Dat begint al eind november als onze dochter jarig is. Dit jaar is ze 4 geworden en mocht dus de week voor Sinterklaas starten op school. Heftig voor haar, de drukste en spannendste week van het jaar beginnen op school. Gelukkig ging dit hartstikke goed, alleen was ze wel wat dwarser de afgelopen periode. Maar voor mij was dat ook best heftig. Ineens 2 kinderen naar school krijgen en vervolgens weer alleen terug naar huis. Het was erg stil in het begin, maar ik begin er nu aan te wennen.

De eerste week had ik het ook druk genoeg. Verschillende afspraken, cadeaus in huis halen voor Sinterklaas, huishouden. Kortom, de dagen waren goed gevuld. Inmiddels heb ik een beetje mijn ritme gevonden en heb ik ook wat meer tijd om dingen op te pakken die al veel te lang zijn blijven liggen. Ik zal me dus niet vervelen.

Toen de verjaardag van dochterlief geweest was werd het Sinterklaas. Ook een spannende tijd. Onze zoon had er dit jaar flink last van. Hij had pittige driftbuien, waardoor het niet altijd gezellig was hier in huis. Daarom hebben we ook besloten om  een dag eerder pakjesavond te vieren, zodat we niet 2 dagen vol spanning zouden hebben en dat is goed bevallen. Er was meteen weer een stukje rust.

En afgelopen weekend was zoonlief jarig. Hij is 6 geworden. Vooral zijn geboorte heb ik flink herbeleefd. Waarom weet ik niet, maar dit jaar kwam er weer veel naar boven. Iets wat elk jaar wel weer terugkomt is dat er toen hij geboren is veel sneeuw lag. Half Nederland lag plat door de sneeuw, wat er tot ver in januari gelegen heeft. Ik blijf dat bijzonder vinden. Verder besef ik nu dat hij wel heel groot aan het worden is. Soms mis ik dat kleine peutertje van 2. Maar nu is het ook erg leuk. Hij ontwikkeld zich in een razend tempo. Zijn eerste tand zit los, hij begint al wat te lezen en ook met zwemles maakt hij grote sprongen.

En dan ikzelf. Zelf heb ik het ook best druk gehad. Ik heb veel gesolliciteerd, wat helaas nog niks heeft opgeleverd. En ik had de job search club. Eén keer in de twee weken kwam ik met nog een aantal werkzoekenden samen en wisselden we ervaringen uit over het zoeken naar werk. Ik vond dit erg fijn. Ik heb veel tips gekregen en het zette me elke keer weer op scherp. Nu is mijn traject afgesloten en moet ik het zelf doen. Spannend maar ik weet dat ik het kan en dat het me gaat lukken. Ik kwam daar binnen aan het begin van dit jaar als een gebroken vrouw en vertrek daar nu als een sterke vrouw. Ik heb veel geleerd en het belangrijkste van alles: ik heb mijn sores achter me gelaten en ik kan met vertrouwen naar ee toekomst kijken!

Wat het bloggen betreft ben ik de laatste tijd minder actief geweest. Ik heb me vooral op mezelf en mijn gezin gericht. Ook heb ik goed nagedacht over wat ik wil met mijn blog. Hier schrijf ik binnenkort meer over. Ik ga in ieder geval weer meer schrijven en heb daar erg veel zin in!

En nu gaan we genieten van de vakantie en de hectiek van de feestdagen tegemoet. Gelukkig hangt hier niet veel spanning omheen en gaan we gezellige dagen tegemoet. Manlief heeft na vandaag ook lekker vakantie en we gaan leuke dingen doen met ons gezin. Ik kijk ernaar uit! Ik wens iedereen hele fijne kerstdagen toe en alle goeds in 2016!

Ik ben stil

Ik ben stil.
Stil van het gebeurde in Parijs. Het grijpt me aan, ik ben er stil van.
Zoveel onschuldige slachtoffers. Ik ben er stil van.

Mijn man en ik zaten gezellig tv te kijken vrijdagavond. Drankje erbij, bakje chips erbij, zoals we dat altijd doen in het weekend. Op een gegeven moment kijkt mijn man de nieuwsberichten even door op zijn telefoon, zoals hij meerdere keren op een avond doet, als er even reclame op de tv is. "Er is iets aan de hand in Parijs." Zegt hij. We zappen door naar een zender waar het nieuws op is. En dan komt het keihard binnen. We zijn geschokt, stil. We kunnen het niet bevatten. Waarom doet men dit? Ik kan het niet begrijpen. Met een rotgevoel gaan we uiteindelijk naar bed.

's Morgens ga ik met de kinderen naar beneden. Zij mogen even tv kijken. Het eerste wat ik doe is de tablet aanzetten en het nieuws checken. Wat is er gebeurt. Ik schrik van het aantal slachtoffers. Ik lees de verhalen van de ooggetuigen. Wat een angst moeten zij gevoeld hebben. Er is een jonge vrouw die een uur tussen de lichamen ligt om haar leven te redden. Wat moet dat verschrikkelijk geweest zijn.

Ik ben stil. Ik ben er stil van.

Voor de kinderen gaat het leven gewoon verder. Zij weten niet wat er is gebeurt. Ik wil ze daar graag nog even voor beschermen. Zij verheugen zich op de komst van Sinterklaas. Bij hun leeft niet de angst. Zij zijn bang dat de Sint misschien niet komt, want hij is verdwaald in de mist. Geduldig stel ik ze gerust. Het zal vast goedkomen, het is altijd nog goedgekomen, dus hij zal vandaag ook weer aankomen. Voor even vergeet ik Parijs. Voor even geniet ik met hen mee.

Gedurende de dag en de avond check ik het nieuws. Het blijft in mijn hoofd hangen.
Ik ben stil, ik leef mee met de slachtoffers. Lees het verhaal van een moeder die in angst zit over haar dochter die stage loopt in Parijs. Ze is 19 jaar en is ver weg van huis in een gebied waar iets ergs gebeurt is. Ik begrijp de angst. Ik begrijp het veel beter nu ik zelf moeder ben.

Nu is het maandag. Op het nieuws gaat het nog steeds over Parijs. Er zijn nieuwe aanslagen aangekondigd. Ik hoop dat ze uitblijven. Ik wil niet in angst leven, ik wil mijn kinderen op laten groeien in een veilige wereld. Ik hoop dat dit gaat lukken. Voor nu scherm ik ze voor zover mogelijk af van de grote boze wereld. Is dat naïef? Misschien wel, maar ik wil ze laten genieten van de Sinterklaastijd, van hun verjaardagen, van kerst en van alle mooie dingen die deze wereld ook te bieden heeft. Laat ze nog maar lekker kind zijn.

Ik ben stil...... heel stil!