De moestuintjes van de Albert Heyn

Je krijgt ze bij €15,00 aan boodschappen. De moestuintjes van de Albert Heyn. Ik vind dit een erg leuke actie. Het is natuurlijk ook een lokkertje voor de klanten en het stimuleert klanten om net dat ene (of zelfs meer) ding extra te kopen om aan de €15,00 te komen. Maar buiten dat vind ik het nog steeds een leuke actie.

Het leert kinderen waar hun voedsel vandaan komt. Ze verzorgen het en zien dat het daardoor gaat groeien. En wie weten willen ze wel proeven van iets wat ze zelf hebben gezaaid, verzorgd en zien groeien. En het is ook een leuke manier om samen met je kind bezig te zijn. Ook leren ze verschillende groenten herkennen.

Natuurlijk heeft de Albert Heyn hier ook een assortiment hulpmiddelen bij te koop. Het plateau op de foto bovenaan dit stukje kost €1,50. Ook is er een boekje te koop voor €0,49. Hier staat informatie in over de zaadjes en over het ontkiemen en groeien. En over het verzorgen en verpotten. Ook zit er een poster bij waarop de kinderen kunnen bijhouden hoe het plantje groeit en wanneer wat gebeurde. En er zitten stickers bij. Deze kunnen de kinderen op de poster plakken. Kortom. De kinderen worden echt betrokken bij het proces van de plantjes.

Samen met mijn zoon heb ik vanmiddag gezaaid. Een leuke bezigheid (alleen houdt hij niet van vieze handen dus met modder kliederen is er voor hem niet bij).

Wat zit er in de verpakking?
In de verpakking zit een tablet (dit wordt de aarde), een zaadmatje en een kaartje waarop staat wat het is en je kunt hierop schrijven wanneer het gezaaid is, wanneer het ontkiemd is en wanneer je het hebt verpot. En de verpakking is ook meteen de gebruiksaanwijzing.

Hoe werkt het?
Je doet het tablet op een schoteltje of in een bakje. Hier schenk je wat water bij (ongeveer 50 ml). Het tablet neemt het water op en daardoor groeit het en wordt het aarde. Dit wilde zoonlief best doen. Hij deed dit heel voorzichtig.

Hierna vul je het bijgeleverde potje tot ongeveer 1/3 met aarde. Dit was mijn werk want meneer wilde geen vieze handen.

Daarna mag het zaadmatje erop. Hier kon ik zoonlief wel weer voor porren. Met veel liefde werd het matje op de aarde gelegd.

Tot slot nog een laagje aarde over het zaadmatje. En klaar is kees. Nu nog het kaartje schrijven en in het potje doen.

Tot slot hebben we samen de potjes in de houder gezet. Ook weer een leuke activiteit om hem de groenten te leren. De meesten wist hij al, maar sommigen waren ook onbekend. Het was leuk en gezellig om op deze manier met hem bezig te gaan.

Nu maar hopen dat het goed gaat groeien. Ik hou jullie op de hoogte!

Afscheid nemen!

Mooie bloemen, kaartjes, paaseitjes, tekeningen, veel lieve woorden en tranen zo omschrijf ik vanmorgen!
Vandaag moest ik iets doen wat ik erg moeilijk vind, namelijk afscheid nemen.
Ik moest afscheid nemen van mijn werk, van de lieve kinderen, van hun ouders en van mijn collega 's

Negen jaar lang heb ik gewerkt als kleuterleerkracht. Ik heb ervan genoten. Het werken met de kinderen, ze dingen leren, ze steeds weer een stapje verder te brengen. Ik ga het missen.
Waarom ga je dan stoppen zul je denken. Dat zal ik uitleggen:

Al 9 jaar lang worstel ik ook. Ik vind het lesgeven leuk. Maar het is niet alleen lesgeven, het is meer. En dat meer is het nou juist waar het bij begint te wringen. De lessen moeten ook worden voorbereid, de taken voor de kinderen moeten worden klaargelegd, er moet vergaderd worden, er moeten groepsplannen geschreven worden en na een aantal maanden ook weer geëvalueerd, dan zijn er ook nog de 10-minutengesprekken 3 keer per jaar (deze moeten ook worden voorbereid en gevoerd worden), studiedagen, alle vieringen en ga zo maar door. En dit alles lukt me niet meer. Het is me teveel. Ik had het gevoel dat ik het werk niet meer goed kon doen.
En dan is er aan de andere kant ook nog mijn gezin en het huishouden. Mijn kinderen willen ook graag aandacht, het huis moet ook schoon en netjes zijn. Dit kreeg ik gewoon niet meer voor elkaar. Het deed me pijn als opa en oma voor de zoveelste keer op de kinderen kwamen passen. Ik moest dan naar school voor een vergadering of studiemiddag. En dat terwijl ik veel liever met hen naar de speeltuin wilde gaan of een spelletje wilde doen. De kinderen mopperden daar vaak over, terwijl ze gek zijn met hun opa en oma.
Ik had moeite met plannen, ik stelde het werk vaak uit en daardoor kwam ik ook weer in de problemen. Een aantal weken geleden ben ik erachter gekomen dat dit mede komt doordat ik ADD heb.
Dus voor de kerstvakantie heb ik mijn keus gemaakt. Ik ga stoppen. Natuurlijk heb ik dit niet zomaar besloten, daar zijn heel wat gesprekken met mijn man en met het werk aan vooraf gegaan. Maar iedereen merkte aan mij dat het op deze manier ook niet verder kon. Dus toen hebben we de keuze gemaakt. Stoppen, niet meer rennen en vliegen, niet meer het gevoel hebben achter de feiten aan te lopen.
Maar aan de andere kant zal ik het ook echt gaan missen. Ik moet nu iets loslaten waar ik keihard voor heb geknokt.
Gelukkig krijg ik er ook veel voor terug, namelijk tijd met mijn kinderen. Iets waar ik volop van ga genieten! Tijd om ons huis eens goed onder handen te nemen, op te ruimen. Dat is iets waar ik echt naar uitkijk. Rust krijgen in mijn leven.

Als ik een paar weken rust heb genomen wil ik weer op zoek gaan naar werk. Werk dat minder van mij vraagt, werk dat goed te combineren is met mijn gezin. Ik ga met vertrouwen de toekomst in. Voor nu ga ik eerst rust nemen en genieten van mijn gezin, iets waar ik nu echt van ga genieten!

..Mijn stiekeme zonde.... TLC

Vandaag schrijf ik een post over een zender die ik stiekem heel erg leuk vind, namelijk TLC.
Ik vind het heerlijk om hier naar te kijken.
Mijn man vindt het minder leuk, als ik dit erop heb staan dan zapt hij altijd door naar wat anders. Het is ook echt een vrouwenzender dus ik begrijp hem ook wel.

Waarom ik TLC zo leuk vind:
Ik vind het leuk om te zien wat voor trouwjurk vrouwen kiezen in say yes to the dress. Maar vooral ook hoe hun gevolg reageert op de jurk. Altijd vindt het gevolg een jurk niet mooi waar de aanstaande bruid verliefd op is. Of de moeder/schoonmoeder kiest een jurk die de bruid niet mooi vindt. Meestal komt het uiteindelijk goed. Maar vaak met de nodige drama.
Dan heb je ook nog 19 kids and counting. Pfffffff, ik moet er niet aan denken om zoveel kinderen te hebben, maar het is leuk om te zien hoe deze mensen omgaan met 19 kinderen. Ook knap hoe ze elke keer een naam verzinnen met dezelfde letter, alle kinderen hebben namelijk een naam die begint met de j.
En het programma Something borrowed, something new, waarin bruiden moeten kiezen tussen de ouderwetse jurk van hun moeder of andere dierbare of een nieuwe jurk. De oude jurk wordt gepimpt zodat hij beter bij de bruid past. Welke jurk kiest ze. Zal ze haar moeder teleurstellen of blij maken. De meeste moeders zijn eerst heel stellig, ze moet mijn jurk aan. Maar uiteindelijk worden ze milder en steunen ze hun dochter in hun keuze. Heerlijk hoe het elke keer weer hetzelfde verloopt.
Dan is er ook nog Jon and Kate + eight (inmiddels Kate + eight). Ze hebben een tweeling en daarna kregen ze nog een zesling. Interessant om te zien hoe ze omgaan met 6 baby 's die opgroeien tot peuters en kleuters.
En dan is er ook nog Four weddings, waarin 4 bruiden elkaars  bruiloft beoordelen. Welke bruid krijgt de meeste punten en wint de droomreis naar een tropische bestemming.
Dan heb je ook nog Sisterwives over een polygame familie (1 man met 4 vrouwen en veel kinderen), Cakeboss, One born every minute, en nog een heleboel meer programma 's om als vrouw naar te kijken.

Ik kijk niet dagelijks en ik vind ook niet alles leuk, maar ik vind het heerlijk om naar te kijken als ik een momentje voor mezelf heb. Even lekker ontspannen. Heerlijk!