Ik ben stil

Ik ben stil.
Stil van het gebeurde in Parijs. Het grijpt me aan, ik ben er stil van.
Zoveel onschuldige slachtoffers. Ik ben er stil van.

Mijn man en ik zaten gezellig tv te kijken vrijdagavond. Drankje erbij, bakje chips erbij, zoals we dat altijd doen in het weekend. Op een gegeven moment kijkt mijn man de nieuwsberichten even door op zijn telefoon, zoals hij meerdere keren op een avond doet, als er even reclame op de tv is. "Er is iets aan de hand in Parijs." Zegt hij. We zappen door naar een zender waar het nieuws op is. En dan komt het keihard binnen. We zijn geschokt, stil. We kunnen het niet bevatten. Waarom doet men dit? Ik kan het niet begrijpen. Met een rotgevoel gaan we uiteindelijk naar bed.

's Morgens ga ik met de kinderen naar beneden. Zij mogen even tv kijken. Het eerste wat ik doe is de tablet aanzetten en het nieuws checken. Wat is er gebeurt. Ik schrik van het aantal slachtoffers. Ik lees de verhalen van de ooggetuigen. Wat een angst moeten zij gevoeld hebben. Er is een jonge vrouw die een uur tussen de lichamen ligt om haar leven te redden. Wat moet dat verschrikkelijk geweest zijn.

Ik ben stil. Ik ben er stil van.

Voor de kinderen gaat het leven gewoon verder. Zij weten niet wat er is gebeurt. Ik wil ze daar graag nog even voor beschermen. Zij verheugen zich op de komst van Sinterklaas. Bij hun leeft niet de angst. Zij zijn bang dat de Sint misschien niet komt, want hij is verdwaald in de mist. Geduldig stel ik ze gerust. Het zal vast goedkomen, het is altijd nog goedgekomen, dus hij zal vandaag ook weer aankomen. Voor even vergeet ik Parijs. Voor even geniet ik met hen mee.

Gedurende de dag en de avond check ik het nieuws. Het blijft in mijn hoofd hangen.
Ik ben stil, ik leef mee met de slachtoffers. Lees het verhaal van een moeder die in angst zit over haar dochter die stage loopt in Parijs. Ze is 19 jaar en is ver weg van huis in een gebied waar iets ergs gebeurt is. Ik begrijp de angst. Ik begrijp het veel beter nu ik zelf moeder ben.

Nu is het maandag. Op het nieuws gaat het nog steeds over Parijs. Er zijn nieuwe aanslagen aangekondigd. Ik hoop dat ze uitblijven. Ik wil niet in angst leven, ik wil mijn kinderen op laten groeien in een veilige wereld. Ik hoop dat dit gaat lukken. Voor nu scherm ik ze voor zover mogelijk af van de grote boze wereld. Is dat naïef? Misschien wel, maar ik wil ze laten genieten van de Sinterklaastijd, van hun verjaardagen, van kerst en van alle mooie dingen die deze wereld ook te bieden heeft. Laat ze nog maar lekker kind zijn.

Ik ben stil...... heel stil!

Naar school!

Nog 2 nachten slapen en dan is het zover. Dochterlief mag voor het eerst proefdraaien op school. Voor haar spannend, maar voor mij ook. Hoe gaat ze het vinden op school en hoe ga ik het vinden alleen thuis.

Eigenlijk voelt het een beetje dubbel. Ik zal haar missen, maar kijk er ook wel een beetje naar uit. Je leeft er naartoe. Vorig jaar toen ze 3 werd dacht ik al: "Volgend jaar gaat ze naar school, maar gelukkig duurt dat nog een jaar." En nu is dat jaar alweer voorbij en is het echt zover. Al een paar maanden merk ik dat ze eraan toe is om uitgedaagd te worden. Ze is dwars en haar grenzen aan het verkennen.

Zelf heeft ze er nu wel zin in. Lang heeft ze het volgehouden dat ze het niet wilde. Ze wilde niet naar juf. De omslag kwam toen we 3 week geleden een trommeltje gingen kopen. Met grote zorg en zelfverzekerdheid werd deze uitgekozen. En nu heeft ze er zin in. In het trommeltje komt fruit, en dan mag ik op school blijven en ga jij weg!

En stiekem kijk ik er, met een gemengd gevoel dat wel, ook wel naar uit. In mijn hoofd ben ik al lang bezig met wat ik allemaal ga doen als ze op school is (al zal van de helft wel niks terecht komen). Maar ik vind het ook spannend. Zal ze het wel leuk vinden, hoe zal ze het gaan doen op school, zal ze wel vriendinnetjes krijgen? Het zal vast allemaal goedkomen! Ze heeft eerst nog de steun van grote broer aangezien ze bij hem in de klas komt, een stoere groep 2 jongen.

Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen, maar ik zal haar ongelofelijk missen!

Mijn "drukke" agenda.

Wat ik nu ga doen is eigenlijk een "no go" in bloggersland. Vertellen waarom ik de afgelopen tijd minder heb geblogd. Toch heb ik besloten om hier kort wat over te schrijven.

Ik vind het bloggen nog steeds erg leuk om te doen. Ik geniet ervan om jullie mee te nemen in mijn leven en met wat mij bezighoud. Daarom schrijf ik dit stukje ook, omdat het iets is wat mij bezighoudt, het is ook een kijkje in mijn leven!

Ruststand
Tot aan de zomervakantie ben ik vooral in de ruststand geweest. En dan bedoel ik niet dat ik dagelijks met mijn benen omhoog zat. Natuurlijk hield ik mij bezig met de kinderen en met het huishouden, maar mijn agenda was nagenoeg leeg. Ik heb dat bewust gedaan om tot rust te kunnen komen. Ik heb een moeilijke tijd achter de rug (hier lees je daar meer over) en wilde even helemaal niks. Tijdens de zomervakantie heb ik zelfs meer geblogd dan ik in de maanden daarvoor had gedaan.

En toen
Inmiddels ben ik volop aan het solliciteren en heb ik nog een aantal andere dingen waar ik mee bezig ben. Mijn agenda is voor mijn doen overvol. Mijn hoofd hierdoor dus ook. Nou heb ik een leuke agenda, maar toch liep het een beetje spaak. Ik kon het even niet bolwerken, mijn hoofd zat vol, ik vergat afspraken, of ik kwam er pas op het laatste moment achter. Of ik was de afspraak niet vergeten, maar wel om oppas te regelen. Kortom het was even weer chaos! Chaos in mijn hoofd.
Hierdoor heb ik het bloggen een klein beetje op een laag pitje gezet, even wat minder aan mijn hoofd.

En nu
Inmiddels is de rust weergekeerd. Ik heb (volgens mij) alles weer redelijk op een rijtje. Ik ken deze perioden en dat heeft alles te maken met mijn ADD. Ik weet ook dat het altijd wel weer goed komt, maar op het moment zelf levert dat veel stress op. Slecht slapen, onrustig overdag. Ik moet dan alleen de hoogst noodzakelijke dingen doen en bijzaken even links laten liggen. Nu de rust is weergekeerd, de chaos in mijn hoofd weer is opgeruimd, kan ik me weer bezig houden met wat ik echt leuk vind. En die planning..... we blijven eraan werken!