Ik en mijn notitieboeken....

Notitieboeken, ooit had ik er niet zoveel mee. Ik wist niet goed waar ik ze voor moest gebruiken, anders dan to-do lijstjes. En daar begon ik aan zonder het door te zetten. Inmiddels heb ik een hele verzameling en wil ik jullie een kijkje geven in mijn verzameling notitieboekjes en hoe en waarvoor ik ze gebruik.

Planner
De eerste is ook gelijk mijn belangrijkste, mijn planner. Alle afspraken en alles wat ik op een dag wil doen schrijf ik hierin. Hij ligt altijd voor het grijpen, zodat ik afspraken gelijk kan opschrijven en kan afvinken wat ik heb gedaan. Binnenkort kunnen jullie weer een kijkje verwachten in mijn planner voor 2016!

Mijn blije boek
Hierin schrijf ik mooie herinneringen, blije gebeurtenissen en mooie quotes. Ook plak ik er foto 's bij. Dit om me aan alle mooie momenten te herinneren.  Helaas ben ik hier de laatste maanden minder actief mee geweest, maar ik ga het zeker weer oppakken.

Dagboek (journal)
Hier ben ik sinds kort mee begonnen. Het is een dagboek om dingen van me af te kunnen schrijven. Het is fijn om dingen van me af te schrijven, het maakt mijn hoofd leeg. Voor Sinterklaas heb ik het boek: "Hartschrift" gekregen. Hierin staan schrijfopdrachten om dichter bij jezelf te komen. Ik schrijf dus niet alleen over dagelijkse dingen, maar ook volgens opdrachten. Ik vind het erg leuk en fijn om te doen.

Blogboekje
In dit kleine boekje schrijf ik alle ideeeën op voor het bloggen en ik houd bij wat ik heb geplaatst. Ook maak ik hierin aantekeningen voor de posts.

Wat zit er in de vriezer
Dan heb ik ook nog een notitieboek waarin ik bijhoud wat er in de vriezer zit. Vaak koop ik dingen terwijl de vriezer er nog vol mee ligt. We hebben namelijk 10 kroketten, omdat ik elke keer denk dat de kroketten op zijn en ik dus weer nieuwe koop. En zo gaat het met meer dingen. Het boek gebruik ik als ik mijn boodschappenlijstje maak. Zo weet ik wat ik wel en niet moet halen. Als ik iets uit de vriezer heb gepakt streep ik het weg.

Recepten
Ik neem altijd de gratis tijdschriften met recepten mee uit de supermarkten. erg leuk, maar vaak scheur ik de recepten en eruit en ze verdwijnen ergens in de kast of uiteindelijk bij het oud papier. Nu ik dit schrift heb probeer ik de recepten uit en wat lekker is schrijf ik over in dit schrift. Ik pak hem er regelmatig bij om de gerechten te maken.

Boodschappenschrift
Al een aantal maanden houd ik bij wat we uitgeven aan de boodschappen. Ik had hier totaal geen zicht op. Eigenlijk geven we structureel te veel uit. Nu kan ik zien wat we uitgeven en waaraan we het uitgeven. Dit geeft veel overzicht.

Sollicitatieschrift
Hierin staat alle informatie die ik tot nu toe vergaard heb rond het solliciteren. Het gaat dan om aantekeningen van de workshops die ik heb gevolgd, gegevens van mijn sollicitaties tot nu toe en aantekeningen van mijn gesprekken met mijn loopbaancoach. Ik pak hem er regelmatig bij als ik met een sollicitatiebrief bezig ben. Ik lees dan terug wat er in een brief moet komen, aan wie ik hem moet sturen, etc. Ik vind hem erg handig.

Dit waren mijn notitieboeken tot nu toe. Ik sluit niet uit dat er in de toekomst nog meer bijkomen. Ik vind het fijn om dingen op te schrijven. Ik onthoud de dingen dan beter en ik pak het er sneller bij om na te lezen. Als het in de computer staat doe ik dat toch minder snel. En het maakt mijn hoofd leeg. Door het op te schrijven onthoud ik het ook beter. En er zijn tegenwoordig ook zoveel leuke notitieboekjes te koop!

Hebben jullie ook notitieboekjes en waar gebruik je ze dan voor?

IJsvrij, leuk voor de kinderen, maar wat doet het met mij?

Wat liep deze week anders dan gepland. Zo dacht ik nog: "Lekker, morgen de kinderen weer naar school, kan ik het huis weer even goed door." Wordt de volgende morgen mijn hele planning in de war geschopt. Het ijzelde, de wegen waren spiegelglad. Om 07.15 een mailtje van school. Er was besloten dat de school dichtbleef, ivm de veiligheid van leerkrachten en kinderen. Ook manlief besloot om thuis te gaan werken.

Kortom, niet het huis door, alles wat gepland stond kon de ijskast in. Uitslapen (wat natuurlijk wel heerlijk was), rustig aan op gang komen en vervolgens naar buiten met de kinderen. Schaatsen op de weg, wandelen (of beter gezegd glibberen). Ach één dag later het huis door is ook geen drama.

Maar toch vind ik dat lastig. In mijn hoofd wordt het dan een chaos. Ik wil zoveel, maar kan op mijn manier niks meer. Ik wordt daar knorrig van. Ik wil wel iets doen, maar kom tot niks. En als ik dan ergens aan begin wordt ik "gestoord" door één van de kinderen. Even hiermee helpen, spullen pakken, ze maken ruzie. Het maakt bij mij de chaos nog groter. Uiteindelijk werd 1 dag, 3 dagen. Woensdag heb ik de kinderen als noodgreep voor de tv gezet om zelf te kunnen stofzuigen en dweilen. Pedagigisch gezien niet de beste manier, maar voor mij wel even een moment van "rust" om toch iets te doen.

Tuurlijk heb ik ook genoten van de kinderen. Wat vonden ze het leuk om te schaatsen op de weg. Wat vonden ze het leuk om door mij op de slee getrokken te worden. Tuurlijk word ik blij van die schaterlachjes van de kinderen. Maar toch overheerst bij mij een gevoel van onmacht. Maar ook een gevoel van spijt. Want wat had ik hier graag nog meer van willen genieten. Wat zou ik me graag minder druk maken over wat ik gepland had en genieten van de onverwachte gebeurtenissen zoals dit! Weer een leerschool voor de volgende keer, loslaten, go with the flow......

Maar nu, nu alles weer in het gewone is, het ijs weg is en we niet meer glibberend over de stoep hoeven te lopen. Nu komt bij mij de rust weer een beetje terug. Nu de kinderen weer naar school zijn is het stil in huis. Mis ik ze omdat ik graag nog wat leuks met ze had gedaan. Maar nu ga ik eerst het huis door, lekker schoonmaken en ze straks gezellig weer ophalen uit school en ze knuffelen en een spelletje doen!

Mijn "drukke" agenda.

Wat ik nu ga doen is eigenlijk een "no go" in bloggersland. Vertellen waarom ik de afgelopen tijd minder heb geblogd. Toch heb ik besloten om hier kort wat over te schrijven.

Ik vind het bloggen nog steeds erg leuk om te doen. Ik geniet ervan om jullie mee te nemen in mijn leven en met wat mij bezighoud. Daarom schrijf ik dit stukje ook, omdat het iets is wat mij bezighoudt, het is ook een kijkje in mijn leven!

Ruststand
Tot aan de zomervakantie ben ik vooral in de ruststand geweest. En dan bedoel ik niet dat ik dagelijks met mijn benen omhoog zat. Natuurlijk hield ik mij bezig met de kinderen en met het huishouden, maar mijn agenda was nagenoeg leeg. Ik heb dat bewust gedaan om tot rust te kunnen komen. Ik heb een moeilijke tijd achter de rug (hier lees je daar meer over) en wilde even helemaal niks. Tijdens de zomervakantie heb ik zelfs meer geblogd dan ik in de maanden daarvoor had gedaan.

En toen
Inmiddels ben ik volop aan het solliciteren en heb ik nog een aantal andere dingen waar ik mee bezig ben. Mijn agenda is voor mijn doen overvol. Mijn hoofd hierdoor dus ook. Nou heb ik een leuke agenda, maar toch liep het een beetje spaak. Ik kon het even niet bolwerken, mijn hoofd zat vol, ik vergat afspraken, of ik kwam er pas op het laatste moment achter. Of ik was de afspraak niet vergeten, maar wel om oppas te regelen. Kortom het was even weer chaos! Chaos in mijn hoofd.
Hierdoor heb ik het bloggen een klein beetje op een laag pitje gezet, even wat minder aan mijn hoofd.

En nu
Inmiddels is de rust weergekeerd. Ik heb (volgens mij) alles weer redelijk op een rijtje. Ik ken deze perioden en dat heeft alles te maken met mijn ADD. Ik weet ook dat het altijd wel weer goed komt, maar op het moment zelf levert dat veel stress op. Slecht slapen, onrustig overdag. Ik moet dan alleen de hoogst noodzakelijke dingen doen en bijzaken even links laten liggen. Nu de rust is weergekeerd, de chaos in mijn hoofd weer is opgeruimd, kan ik me weer bezig houden met wat ik echt leuk vind. En die planning..... we blijven eraan werken!

Mijn to do lijstjes!

Een aantal weken geleden kreeg ik van mijn psycholoog de opdracht om alles wat ik moet doen te verwerken in een lijstje. Dit in het kader van het leren omgaan met mijn ADD. Door de ADD heb ik moeite met het ordenen en doen van mijn taken. Vooral als ik het druk heb raak ik het overzicht kwijt. Ik doe veel dingen tegelijk, doe de dingen maar half en ik vergeet dingen.

Het werken met lijstjes heb ik al vaak geprobeert, maar elke keer mislukte het. Ik kon het niet volhouden, de lijstjes werden te lang waardoor ik uiteindelijk toch weer de draad kwijtraakte.

Tot nu toe moet ik toegeven dat het nu wel goed gaat. De psycholoog gaf me niet alleen de opdracht om met een to do lijst te gaan werken. Ze gaf daarbij aan dat het goed is om het per dag te bekijken en om de doelen klein te houden, niet teveel op 1 dag.

Ik ging als volgt te werk:
In mijn planner (deze beschreef ik in een eerdere post) heb ik ruimte gemaakt voor de to do lijsten. In het begin begon ik heel enthousiast. Ik plande de dingen verder vooruit. Alles wat in me opkwam ging ik meteen ergens plannen. Al snel merkte ik dat dit voor mij niet goed werkt. Ik raakte het overzicht kwijt, ik wilde teveel.
Toen ben ik begonnen om het per dag te plannen. Elke dag zoek ik een moment om in te plannen wat ik ga doen. En als ik iets gedaan heb dan zet ik er een krulletje achter.
Maar soms schiet me iets te binnem wat ik ook moet doen, dit schrijf ik er dan bij. Maar soms zijn er ook dingen die niet meteen hoeven te gebeuren, maar wat ik wel moet onthouden. Voorin bij het tabblad van mijn to do lijstjes heb ik een briefje zitten. Hierop schrijf ik de dingen die ik moet onthouden.
Als ik mijn dag ga plannen pak ik dit briefje er ook bij zodat ik wat daarop staat mee kan plannen.

Waar ik bij het plannen ook rekening mee houd zijn mijn lange termijndoelen. Elke maand schrijf ik op wat ik wil gaan doen. Deze pak ik er ook regelmatig bij als ik mijn dag in ga plannen.

Tot nu toe houd ik het goed vol. Ik denk dat dit komt doordat ik het nu klein houd. Ik plan per dag in wat ik ga doen, daardoor hou ik voor mezelf het overzicht. Toch blijft er ruimte voor onverwachte dingen. Soms lukt iets me niet en dat neem ik dan mee naar de volgende dag.

mijn eerste week met medicijnen.

De afgelopen week was een volgende fase in de omgang met mijn ADD. Namelijk medicijnen.

Vorige week ben ik bij de arts geweest om medicijngebruik te bespreken. Er zijn verschillende vormen van medicijnen waarvan methylfenidaat de bekendste is. Dit medicijn is vooral bekend onder de naam ritalin, dit is een merknaam.

Ik wilde er eerst niet aan beginnen. Ik had op internet gelezen over de bijwerkingen, o.a. hartkloppingen, hoofdpijn, hoge bloeddruk en vanuit mijn werk had ik ervaren dat als de medicijnen niet op tijd worden ingenomen de klachten heftiger zijn. Ik had niet veel zin om totaal te gaan stuiteren.

Gelukkig kon de arts mij geruststellen. Er wordt regelmatig gecontroleerd hoe het met je gezondheid gaat. De bloeddruk wordt gemeten, de hartslag wordt gecontroleerd  en ook het gewicht wordt gecontroleerd. Want dat kan ook een bijwerking zijn, minder eetlust. Verder vertelde ze me dat de medicijnen niet afgebouwd hoeven te worden en dat je er dus meteen mee kan stoppen als er vervelende bijwerkingen zijn. Ook komen bij de meeste mensen nauwelijks bijwerkingen voor. Het verergeren van de klachten duurt ongeveer een half uur en daarna is dit weer voorbij. En niet iedereen krijgt hier last van.

De voordelen van de medicijnen zijn dat de concentratie verbeterd. De arts vertelde mij in Jip en Janneke taal wat ADD precies inhoudt. Mensen die geen ADD hebben, hebben in de hersenen een filter die ervoor zorgt dat prikkels worden genegeerd. Zij kijken dus niet op van hun werk als er een vogel voorbij vliegt of als ze geluiden horen. Mensen met ADD hebben dit filter niet. Zij reageren dus wel op die vogel en op de geluiden. Dit was voor mij erg herkenbaar. De medicijnen zorgen ervoor dat dit filter er kunstmatig komt. Voor mij uiteindelijk een reden om toch voor de medicijnen te kiezen. Ik ben toe aan rust, ik ben eraan toe om orde op zaken te krijgen. Ik ga de uitdaging met medicijnen aan!

Ik kreeg van de arts 2 papieren mee met klachten en bijwerkingen. De eerste week moest ik invullen in hoeverre de klachten en bijwerkingen voorkomen zonder medicijnen. De tweede week moest ik dit bijhouden met de medicijnen. Ik ben dus de eerste week begonnen met het bijhouden van de verschijnselen. Vooral de punten: snel afgeleid, slechte concentratie, prikkelbaar en chaotisch kwamen naar voren als punten waar ik echt door belemmerd werd. Verder komt naar voren dat ik moe ben. Dit wist ik al, maar om het nu op papier te zien staan is toch wel confronterend.

Na het bijhouden van de eerste lijst ben ik begonnen met de medicijnen. De eerste dag voelde ik me wazig en duizelig. Ik had het gevoel meteen maar weer te stoppen, want dat voelde niet goed. Toch wilde ik het nog een kans geven. Gelukkig maar, want wat een verschil! Ik was erg bang dat ik een heel ander persoon zou worden door de medicijnen. Gelukkig was dat niet het geval. De eerste keer dat ik besefte dat ik een mail had getypt  zonder op te kijken bij lawaai of beweging was fijn. Ik besefte dat ook pas later. Bij mij werkt het. Ook reageer ik rustiger naar mijn kinderen. Ik kon nog wel eens uitvallen als het anders ging als dat ik wilde. Nu reageerde ik daar veel rustiger op. hieronder zet ik de voordelen en nadelen voor mij even op een rijtje:

Voordelen:
- Betere concentratie;
- Meer doorzettingsvermogen om taken te gaan doen en af te maken;
- Rustiger reageren naar de kinderen;
- Minder snel afgeleid;
- Harde geluiden komen minder hard binnen;
- Klachten worden bij het uitwerken van de medicijnen niet verergert, het gaat geleidelijk aan;
- Ik kan mezelf beter beheersen (minder snaaien, waar ik eerder dacht ik neem geen snoepje meer om het vervolgens toch te pakken, pakte ik het snoepje nu ook echt niet).

Negatief:
- Hoofdpijn;
- Wazig gevoel (dit verminderde na een paar dagen).

Conclusie:
Ik functioneer beter met de medicijnen. Ik heb ook het gevoel wat steviger in mijn schoenen te staan. Ik had verwacht een totaal ander persoon te worden. Hierdoor was ik eerst niet enthousiast. Maar ik blijf mezelf, met minder klachten. Ik heb hierdoor het gevoel een "beter" mens te worden. Voor mij een reden om door te gaan. Ik ben er nog lang niet, maar dit helpt mij al wel een heel stuk op weg!

En dan de diagnose........ ADD

Het stuk dat ik nu ga schrijven is heel persoonlijk. Ik heb ook lang getwijfeld  of  ik  dit  moest gaan plaatsen. Ik doe het toch. Om het van me af te schrijven, om anderen te helpen (wie weet).

Ik begon dit blog in 2013 met het idee te schrijven over mijn gezinsleven. Dit bleek lastig. Ik was 3 posts verder en dat was het. Waar lag dit aan?
Gebrek aan inspiratie? Gebrek aan tijd?
Gebrek aan inspiratie denk je nu misschien, een druk gezin geeft toch altijd inspiratie? Er was ook geen gebrek aan inspiratie. Het kwam juist meer door de hoeveelheid aan inspiratie en mijn gebrek om dit te kunnen ordenen.
En ineens was daar weer inspiratie. Niet alleen mijn gezin geeft op dit moment inspiratie, maar de situatie waar ik nu in zit geeft de inspiratie.

Hoe begon dit allemaal en waar komt de titel van deze post vandaan? Dat wil ik graag uitleggen, vooral ook om het van me af te schrijven en wie weet help ik hier lotgenoten mee. Want ik ben vast niet de enige!

Hoe is het nou zover gekomen? Ik werk al 9 jaar als juf in het kleuteronderwijs. In al die jaren is er veel verandert. Veel is er verandert in onderwijsland, meer werkdruk. En mijn gezinsleven veranderde ook, er kwamen 2 schatten van kinderen bij. Na al die jaren had ik nog steeds het gevoel het niet te kunnen bolwerken. Vooral  in  drukke periodes  (rapporten, 10-minutengesprekken, vieringen) was ik het overzicht kwijt. Het lukte me dan ook niet om dit terug te krijgen tot grote frustratie van mezelf en ook wel eens van collega's.  Ik maakte taken niet af of erg laat af. Hier had ik ook mijn collega's  mee en dat voelde niet goed.
Dit werd erger toen de kinderen kwamen. Mijn prioriteiten verschoven.

Twee jaar geleden heb ik op het werk aangegeven dat het niet goed ging met me. Ik kreeg toen begeleiding. Even leek dit goed te gaan. Ik was zelfs zover dat ik me verder kon gaan ontwikkelen, iets wat ik graag wilde maar me ook steeds niet lukte. En toen werd mijn duocollega langdurig ziek waardoor veel  taken  bij  mij  terecht  kwamen. Toen begon het weer  van voren af aan, tot ik thuis kwam te zitten.
Toen besloot ik dat er iets moest gebeuren, zo kon ik niet langer doorworstelen.  Want dat is wat ik deed, worstelen! Ik ben naar de huisarts gegaan, deze verwees me door naar de praktijkondersteuner psychische zaken. Hier werd na een kort gesprek de term ADD genoemd. Ik werd doorverwezen naar een psycholoog. Ook ben ik gaan zoeken op internet en toen vielen er wel wat puzzelstukjes op hun plek.  Veel van wat ik las ging over mij.
En nu, na een aantal gesprekken  met de psycholoog  is daar de diagnose, ik heb ADD. Een diagnose waar ik mee verder kan. Hoe? Dat weet ik nog niet. Wat ik wel weet is waar ik jarenlang mee heb geworsteld nu een naam heeft en dat moet nog een plekje krijgen. Ik heb wel spijt dat ik niet eerder hulp heb gezocht.

Met deze blog wil ik jullie op de hoogte houden van het "hoe nu verder". Maar stiekem  zal ik ook wel schrijven over mijn gezin. Zij zijn erg belangrijk voor me en ik ga nu nog meer genieten van het gezinsleven!